พลับ ผลไม้สำหรับไว้พระเจ้า

กาลครั้งหนึ่งนานมากแล้ว มนุษย์ถูกเทพเจ้าเรียกให้เข้าเฝ้า เพื่อมอบหมายภารกิจสุดพิเศษให้ทำ และภารกิจนั้นก็คือการถอดร่างเป็นวิญญาณเพื่อออกตระเวนหาของกินและเครื่องดื่มโดยห้ามหยุดอย่างเด็ดขาดมนุษย์ผู้นั้นน้อมรับบัญชาและเริ่มสะสางงานที่ได้รับมอบหมายในทันที ซึ่งจุดประสงค์ของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านี้ก็คือต้องการให้มนุษย์ได้ลิ้มรสของอร่อยทุกอย่างในโลกที่สามารถกินได้

แต่เมื่อมนุษย์เดินทางไปพบดงต้นพลับและเหลือยตาไปเห็นผลสีเหลืองส้มสุกปลั่งกำลังน่ากิน ก็เอื้มมือคว้าผลพลับมากินผลแล้วผลเล่าจยเต็มพื้นที่ในกระเพาะ เนื่องจากไม่อาจต้านทานความกรอบหอมหวานของผลไม้ชนินี้ได้ ในที่สุดมนุษย์ก็อิ่มจนจุกและ ไมสามารถกินอะไรได้อีกต่อไป ด้วยความโกรธเทพเจ้าจึงสาปมนุษย์ให้กลายเป็นตัวแร็กคูนที่เวลาเดินก็จะทิ้งรอยเท้าเอาไว้เหมือนมนุษย์ ส่วนเวลาเดินก็จะทิ้งรอยเท้าเอาไว้เหมือนมนุษย์ ส่วนเวลากินก็ใช้มือจับเช่นเดียวกับคน ที่สำคัญคือมีความสามารถในการหยั่งรู้ว่าเมื่อใดที่ลูกพลับจะสุกได้ที่และเก็บเกี่ยวได้

และการที่ชนพื้นเมืองอเมริกันสามารถแต่งนิทานเรื่องนี้ขึ้นมาก็น่าจะเกิดจากประสบการณ์ตรงอันได้แก่องค์ความรู้เรื่องการปลูกต้นพลับที่มีอยู่ 2 ชนิดด้วยกัน คือ พลับฝาด (Astringent Persimmon) ซึ่งผลมีรสฝาดแม้เนื่อในจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้วก็ตาม แต่ก็ต้องนำมาผ่านกระบวนการกำจัดความฝาดเพื่อทำให้สารแทนนินที่มีในพลับเปลี่ยนไปอยู่ในรูปไม่ละลายน้ำก่อนบรโภคเสียก่อน

พลับอีกชนิดหนึ่งคือ พลับหวาน (Nonastringent Persimmon) เมื่อเก็บเกี่ยวจากต้นแล้วสามารถกินได้ทันทีโดยไม่ต้องใช้วิธีกำจัดความฝาด คาดว่าในตอนแรกชาวอินเดียแดงคงไม่รู้ว่าพลับมี 2 ชนิด จึงหยิบผลพลับชนิดฝาดส่งเข้าปากไปในทันที และผลลัพธ์ที่ได้คงจะกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขียนนิทานเรื่องนี้ขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม พลับเป็นผลไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีมางตอนเหนือ ซึ่งนอกจากจะกินสดแล้ว ยังสามารถนำไปแปรรูปเป็นพลับแห้งได้อีกด้วย

ส่วนกระบวนการแปรรูปพลับแห้งแบบง่ายๆ ไม่ว่าไทย จีน เวียดนาม ญี่ปุ่น และเกาหลีนิยมทำ คือปอกเปลือกลูกพลับฝาดแล้วนำไปตากแดดให้แห้งเป็นเกล็ดน้ำตาลขาวละเอียดใครชอบกินเป็นของว่างก็ได้ แต่ชายเกาหลีบอกว่านำมาทำเป็นน้ำลูกพลับ หรือ Sujeonggwa จะอร่อยสุดยอด ส่วนวิธีทำนั้นไม่ยาก คือต้มน้ำเปล่า ใส่ขิงแก่ฝานบางๆ ยกลง แล้วทิ้งไว้ให้เย็น จากนั้นใส่ลูกพลับแห้งที่แกะเมล็ดออกตามลงไป โรยด้วยไพน์นัต (Pine Nut) เล็กน้อย แช่ตู้เย็นทิ้งไว้ 5 ชั่วโมง ตอนเสิร์ฟโรยอบเชยป่นเพิ่มอีกนิดหน่อย

พลับพุดดิงก็เป็นอีกเมนูขึ้นชื่อของชาวอเมริกันที่ใช้เนื้อพลับเป็นส่วนผสมหลักถึงกับจัดเทศกาลให้ขนมชนิดนี้โดยเฉพาะที่เมื่องมิเชล (Mitchell) รัฐอินเดียนา (Indiana) ลักษณะของพลับพุดดิงจะมีความเหนียวข้นเหมือนพายฟักทอง แต่หน้าตาค่อนไปทางบราวนี่ เวลากินต้องตักวิปครีมโปะลงไปเยอะๆแต่ใครจะกินคู่กับไอศครีมหรือราดหน้าด้วยครีมซอสวานิลลา (Creme Anglais) ซอสบรั่นดี หรือซอสแอปเปิลก็แล้วแต่ชอบ

สำหรับชาวจีน ลูกพลับถือเป็นอาหารสำหรับพระเจ้า คนจีนจึงนิยมให้พลับเป็นของขวัญแก่ผู้ใหญ่ และยังเชื่อด้วยว่าการกินผลไม้ชนิดนี้จะช่วยเพิ่มพลังชี่ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับแนวคิดหยิน-หยาง ซึ่งสามารถอธิบายง่ายๆ ว่าการกินลูกพลับจะช่วยเพิ่มความสมดุลและบำรุงร่างกายนั่นเอง และเนื่องจากลูกพลับมีน้ำตาลธรรมชาติอยู่มาก จึงช่วยให้ร่างกายสดชื่น หายเหนื่อยหายอ่อนเพลียช่วยย่อยอาหาร และแก้ไอ

ส่วนลูกพลับแห้งก็มีสรพคุรช่วยบรรเทาอาการร้อนใน เจ็บคอ คอแห้ง เป็นแผลในปาก ละลายเสมหะ บำรุงปอด น้ำมันที่สกัดจากผลพลับซึ่งมีสารแทนนินอยู่มากก็นิยมนำไปใช้ในอุตสาหกรรมทางการแพทย์เพราะคุณสมบัติของน้ำมันพลับคือบรรเทาอาการเมาเหล้า ลดความดันโลหิต และลดการขยายตัวของมะเร็งและเชื้อไวรัส

แม้พลับจะอร่อยและมีประโยชน์ขนาดไหนก็มีข้อควรระวังกันไว้เล็กน้อยคือไม่ควรกินพลับขณะท้องว่า เพราะอาจทำให้เกิดอาการท้องเสียหรือไม่สบายท้องได้

แหล่งข้อมูลจาก Gourmet & Cuisine